17. aşiq olalı zülfinə, ey gül, dəliyəm mən,
öldür məni, asudə elə, ölməliyəm mən.
zülfün kimi ardınca sürünnəm, hara getsən,
hər yerdə döşənnəm yerə, guya xəliyəm mən.
məqsədün əgər canımı almaq isə, zalim,
naz eyləmə, bir kəc nigahin mətəliyəm mən!
dünya o qədər işvəli dilbər yetiribdir,
çox hüsnünə fəxr etmə, demə şivəliyəm mən.
hər kim o qara zülfə könül versə, xətadır,
amma yenə mən bəndəm, əcəb gülməliyəm mən!
bilməm niyə məhrular olur talibi-əğyar?
bu hikmətin axır səbəbin bilməliyəm mən.
vahid, mənə cövr eylər o gül, qeyrə məhəbbət,
bilmiş ki, cəfa çəkmək üçün sərfəliyəm mən.